Anomie എന്ന ചിത്രം കണ്ടിറങ്ങിയത് ഒരുതരം അസ്വസ്ഥതയോടെയാണ്. അതൊരു നെഗറ്റീവ് അനുഭവമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, സിനിമ തീർന്നിട്ടും ഉള്ളിൽ എന്തോ കിടന്ന് കുത്തുന്ന ഒരു അവസ്ഥ. മലയാള സിനിമ പതിവായി നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്ന സുഖകരമായ നാരേറ്റീവ് പാതകൾ ഈ ചിത്രം ഉദ്ദേശപൂർവം ഒഴിവാക്കുന്നു. അതാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യത്തെ ധൈര്യവും അതേ സമയം ആദ്യത്തെ പ്രശ്നവും.

ഈ സിനിമയിൽ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചതും അതേസമയം അലട്ടിയതും സംവിധാന ശൈലിയാണ്. സംവിധായകനായ റിയാസ് മാരാത്ത് വ്യക്തമായും ഒരു കമേഴ്‌സ്യൽ സുരക്ഷാ വലയത്തിനുള്ളിൽ നിന്നല്ല സിനിമയെ സമീപിക്കുന്നത്. കഥ പറയുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തിടുക്കമില്ല. കഥാപാത്രങ്ങളെ വേഗത്തിൽ നിർവചിക്കാനും പ്രേക്ഷകനെ കൈപിടിച്ച് നടത്താനും അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നില്ല. ഇത് ചിലർക്കു ആർട്ടിസ്റ്റിക് ആത്മവിശ്വാസമായി തോന്നാം; എനിക്ക് ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ അത് ആത്മവിശ്വാസവും, അമിത ആത്മവിശ്വാസവും തമ്മിലുള്ള ഒരു നേർത്ത രേഖയായി അനുഭവപ്പെട്ടു. പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാം പകുതിയിൽ സിനിമ എന്ത് പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ എങ്ങനെ പറയണം എന്നതിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ വഴിമാറുന്നത്.

നടീനടന്മാരിൽ ഭാവനയുടെ പ്രകടനമാണ് സിനിമയെ പിടിച്ചു നിർത്തുന്ന പ്രധാന ഘടകം. ഒരു ഫോറൻസിക് വിദഗ്ധയായി അവർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മിതത്വം, ശബ്ദം ഉയർത്താതെ തന്നെ ആന്തരിക സംഘർഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതി, വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവത്തിന്റെ ഫലമാണ്. അവർക്കൊപ്പം സ്‌ക്രീനിലെത്തുന്ന റഹ്മാന്‍ കൂടുതൽ ക്ലാസിക് പോലീസ് രൂപത്തിലാണ്. അത് മോശം എന്ന് പറയാനാവില്ല, പക്ഷേ ഭാവനയുടെ കഥാപാത്രത്തിന് ലഭിച്ച മാനസിക ആഴം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് ലഭിച്ചില്ലെന്ന തോന്നൽ വിട്ടുപോയില്ല. ബിനു പപ്പുവും മറ്റ് സഹനടന്മാരും അവരുടെ പരിധിയിൽ ഭദ്രമായ പ്രകടനങ്ങൾ കാഴ്ചവെക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പല കഥാപാത്രങ്ങളും കഥ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.

ടെക്നിക്കൽ വിഭാഗത്തിലാണ് Anomie ഏറ്റവും ആത്മാർത്ഥമായി സംസാരിക്കുന്നത്. ക്യാമറ കൈകാര്യം ചെയ്ത സുജിത്ത് സാരംഗ് ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ഒരു അടച്ചുപൂട്ടിയ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇരുണ്ട ഫ്രെയിമുകൾ, നീണ്ട ഷോട്ടുകൾ, ശൂന്യതയ്ക്ക് സ്ഥലം നൽകുന്ന കോമ്പോസിഷനുകൾ — ഇവയെല്ലാം സിനിമയുടെ മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ സ്വഭാവത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ചില ഇടങ്ങളിൽ ഈ ദൃശ്യ സൗന്ദര്യം തന്നെ കഥയുടെ വേഗതയെ മുക്കിക്കളയുന്നു എന്ന സംശയമുണ്ടാക്കി.

പശ്ചാത്തല സംഗീതം ഒരുക്കിയ ഹര്‍ഷവര്‍ദ്ധന്‍ സിനിമയുടെ മൂഡ് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നുണ്ട്. സംഗീതം പലപ്പോഴും ദൃശ്യങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കയറുന്നില്ല, മറിച്ച് അവയ്ക്കുള്ളിൽ ലയിക്കുന്നു. എങ്കിലും ചില നിർണായക മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇമോഷണൽ പേയോഫ് ആവശ്യമായ രംഗങ്ങളിൽ, സംഗീതം കൂടുതൽ ശക്തമായി ഇടപെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ സിനിമയുടെ ആഘാതം വർധിച്ചേനെ എന്ന് തോന്നി.

Anomie എന്ന സിനിമ ഒരു പൂർണ്ണമായ പരാജയമായോ വലിയ വിജയമായോ അല്ല. ഇത് ഒരു ശ്രമമാണ് — മലയാള സിനിമയിൽ അപൂർവമായി കാണുന്ന, സയൻസ്-ഫിക്ഷനും ക്രൈം ത്രില്ലറും മനശ്ശാസ്ത്ര ചോദ്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചേര്‍ക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം. ആ കുഴച്ചിൽ എല്ലായിടത്തും ഒരേ പോലെ പാകമായിട്ടില്ല. ചില ഭാഗങ്ങൾ അതിമനോഹരമായി പാകംചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ചിലത് ഇനിയും അടുപ്പിൽ തന്നെ വേണമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമ കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ കഥയിലെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. പക്ഷേ, മനുഷ്യന്റെ തിരിച്ചറിവ്, കുറ്റബോധം, നീതി എന്ന ആശയങ്ങളുടെ അർത്ഥം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിപ്പിച്ചുവെങ്കിൽ, അത് ഈ സിനിമയുടെ വിജയം തന്നെയാണ്. Anomie എല്ലാവർക്കുമുള്ള സിനിമയല്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പോടെ പറയും. എന്നാൽ എല്ലാവരും കാണേണ്ട ഒരു ശ്രമമാണിത് — മലയാള സിനിമ എവിടെയേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്ന് അറിയാൻ.

-പ്രസാദ് രാമന്‍ .ഒ വി

RELATED ARTICLES

മലയാള സിനിമയുടെ മനസ്സാക്ഷിയായിരുന്ന മഹാ കലാകാരന് ആദരാഞ്ജലികൾ.

മമ്മൂട്ടിക്ക് ട്രിബ്യൂട്ട് ആയി പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം

സസ്പെന്‍സിന്റെ മൂന്നാം അങ്കം. ശ്വാസം അടക്കി കാണാന്‍ ഒരുങ്ങി പ്രേക്ഷകര്‍ .